ΥΑΛΟΠΙΝΑΚΕΣ

Οι πρώτοι υαλοπίνακες έκαναν την εμφάνισή τους κάπου 2.000 χρόνια πριν και χρησιμοποιήθηκαν για να «κλείσουν» ανοίγματα κτιρίων, παρέχοντας προστασία των κατοίκων τους από καιρικά φαινόμενα (άνεμο, βροχή, κρύο κλπ) ενώ επέτρεπαν στο φώς να μπαίνει μέσα. Αυτός παραμένει ακόμα και σήμερα ο βασικός προορισμός των υαλοπινάκων .

Για πολλούς αιώνες βέβαια, η χρήση του γυαλιού στα κτίρια, δεν υπήρξε ευρέως διαδεδομένη, ενώ μόλις τον 20ο αιώνα άρχισε η ουσιαστική βελτίωση στην αποδοτικότητα των υαλοπινάκων. 

Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1940 ξεκίνησε η καλλιέργεια της ιδέας των διπλών υαλοπινάκων για την βελτίωση της θερμομόνωσης των υαλοστασίων, όμως η πραγματική της ανάπτυξη στην Δυτική Ευρώπη ήρθε, θα έλεγε κανείς, με την ενεργειακή κρίση της δεκαετίας του 1970.

Επωφελούμενο από τις εκτεταμένες έρευνες και προσπάθειες εξέλιξης των τελευταίων δεκαετιών, το γυαλί, συμβάλλει σήμερα σημαντικά με όλους τους τρόπους, στο επίπεδο άνεσης των κτιρίων και κυρίως των κατοικιών. Εξελιγμένοι τύποι υαλοπινάκων, όπως οι επιστρωμένοι  (coated), οι πολυστρωματικοί (laminated) κλπ παρέχουν σήμερα υψηλής ποιότητας λύσεις σε τομείς όπως ο έλεγχος της ηλιακής ενέργειας και του φωτός, της ηχομείωσης και της ασφάλειας. 
 

Τα μοντέρνα παράθυρα είναι κατασκευασμένα με Float Υαλοπίνακες.   Η μέθοδος παραγωγής Float Υαλοπινάκων είναι επίσης γνωστή ως η διαδικασία Pilkington, που πήρε το όνομά της από τον βρετανό κατασκευαστή γυαλιού Pilkington, ο οποίος πρωτοστάτησε στην τεχνική τη δεκαετία του 1950 στο εργοστάσιό τους στο St Helens, Merseyside της Μεγάλης Βρετανίας.

Οι Διακοσμητικοί Υαλοπίνακες προσδιορίζονται από την ύπαρξη σχεδίου ή χρώματος σε αυτούς.  Από το όνομά τους συμπεραίνεται ότι η κύρια χρήση τους είναι η διακόσμηση χώρων, όπως για παράδειγμα διαχωριστικά, έπιπλα, ντουλάπες, κλπ.